Cultural I Cannábica De Martorell 2.022

Als ik langs Plaça del Sol loop, valt me altijd het bescheiden bordje van deze vereniging op en het gestage komen en gaan van leden. Binnen voelt het meer als een woonkamer dan als een winkel — rustige zitjes, zacht licht en makkelijke gesprekken. Het plein eromheen heeft een kleinstedig Martorell-ritme: cafés, fietsen en mensen die even naar buiten komen voor een snelle espresso. Je merkt dat mensen uit de buurt de boel runnen; de gesprekken gaan net zo makkelijk over voetbaluitslagen als over buurtroddels. Avonden trekken meestal een jonger publiek aan dat liever blijft hangen dan snel iets koopt. Vaste bezoekers knikken naar elkaar als oude bekenden; nieuwe gezichten komen meestal met een vriend. Op straatniveau staan hier oudere metselwerkgebouwen en kleine werkplaatsen door elkaar, dus de club past in het alledaagse weefsel van de stad. Het voelt als een sociale plek die je via via hoort, niet iets opvallends voor bezoekers.