En Defensa De La Normalización Del Cànnabis Shambala

Ik loop bijna elke week langs de deur; de blok is een van die rustige Sant Martí straten waar oude industriële gebouwen samenkomen met nieuwe appartementen en kleine werkplaatsen. Binnen voelt de plek laagdrempelig — een compacte lounge waar vaste klanten zitten te kletsen in plaats van een trendy plek die voorbijgangers probeert te trekken. De menigte bestaat meestal uit locals en mensen uit nabijgelegen studio's, het soort dat elkaar bij naam kent en na werk binnenloopt. Op warme avonden hoor je gelach door de trap en er speelt meestal relaxte muziek onder het gesprek. De bredere buurt is praktisch en een beetje ruig: bakkerijen, ijzerwarenwinkels, graffiti op een paar muren, en de rivier en groene ruimtes op een kort stukje lopen. Verwacht geen strakke branding of luidruchtige promotors; het gaat meer om langzaam gesprek, delen wat nieuw is, en tips uitwisselen. Ik vind het fijn dat het van het toeristenpad af ligt — avonden daar hebben een vertrouwd ritme dat het makkelijk maakt om te blijven.