En Defensa De La Normalización Del Cànnabis Shambala

Przechodzę obok drzwi prawie co tydzień; ta ulica to jedna z tych wolnych ulic Sant Martí, gdzie stare budynki przemysłowe spotykają nowe mieszkania i małe warsztaty. Wewnątrz panuje luźna atmosfera — to kompaktowa poczekalnia, gdzie stali bywalcy siedzą i rozmawiają, a nie flashy miejsce próbujące przyciągnąć przechodniów. Tłum składa się głównie z lokalnych mieszkańców i ludzi z pobliskich studiów, takich, którzy znają się po imieniu i wpadają po pracy. W ciepłe wieczory można usłyszeć śmiech z klatki schodowej, a zwykle w tle gra stonowana muzyka. Szeroka okolicy jest praktyczna i nieco surowa: piekarnie, sklepy z narzędziami, graffiti na kilku murach, a rzeka i tereny zielone w odległości krótkiego spaceru. Nie oczekuj błyszczącej marki czy głośnych promotorów; chodzi bardziej o powolne rozmowy, dzielenie się nowinkami i wymianę wskazówek. Lubię, że jest z dala od turystycznych szlaków — wieczory tam mają niespieszny, znajomy rytm, który sprawia, że łatwo tam zostać.